موج عشق

 

 میدانم وجود تو اینجا نیست ... اما با یاد تو زنده ام

 

 

 

 

                                                                                                       

 

روز هاست که تو را ندیدهام وبس در رنج و عذابم

گویی تمام غم های عالم بر من سایه افکنده اند و مرا سیلی می زنند

و غم است که دستانم را می فشارد و نیروی پاهای من را با خود می رباید

و اما رنج ...رنج  است که سرش را بر شانه ام می گذارد و درد است که مرا در آغوش می گیرد

                                                                                                         

می دانم خیلی وقت است که رنج و غم و درد مرا بیمار کرده اند

 بیماری که حتی یک روز با نشنیدن صدای تو روحش به آسمان

 بار سفر را می بندد و با این دنیا وداع میگوید با اینکه در کنارم نیستی و

 دستانم حرارت دستانت را لمس نمی کند اما همیشه تو را با خود دارم تو

 هستی که به زندکی یخی من گرما می دهی تو هستی وقتی تمام در های

 نا میدی برویم بسته می شود باز یک در است که قفل هایش سبز و کلید

  طلایی اش بدست توست  ای کاش می شد تمام لحظه هایت را بربایم و

 به خود اختصاص دهم کاش می شد تورا بربایم و دراختیار آغوشم بسپارم

 می دانم که امکان ندارد. فاصله ها این ارزو را محال کرده است

 

اما باز هم امید است که استوارم می سازد

به خدای مسیح و به جاودانگی عشق سوگند می خورم که

لحطه ها را برای تو بخواهم و تو را برای خودم و باشد که  

ما موج عشق را بر دست بگیریم.

 

 

 

 

نوشته شده توسط تکسار در دوشنبه بیست و هشتم مرداد 1387 ساعت 16:50 موضوع | لینک ثابت

 

 

 

                                                                                                                     

حق دارم....

من حق دارم.... من حق دارم خدای من ...

من حق دارم برای ستاره بودن ستاره باشم.

ستاره باشم و در آسمان عشق بتابم و باعث

خوشحالی او بشوم من حق دارم چون شبنم

عشق روی گل ها باشم چون نسیم باد رقصانندی

برگ ها باشم حق من خیره شدن به آسمان

و آمیخته شدن با نور عشق الهی است

 

حق من نفس کشیدن ... بودن و غزل خوندن ... حق من دیدن و گفتن و خنده...

اما چرا؟ خدای من من حق دارم عاشق باشم مگه عاشقی جرم است اگر عاشقی گناه بود بس 

چرا بذرعشق را در دل انسان کاشتی چرا؟ خدای من چرا وقتی انسان ها تا می شنوند عاشق شدی به یه دید دیگه به آدم نگاه می کنن آیا انسان حق ندارد عاشق باشد عاشقی اگر جرم نیست پس چرا ما اونوپنهان می کنیم .. خدایا غم و اندوه درد و رنج باز به سراغم آمد آه خدایا چی کنم ؟این بار درد دوست داشتن است هر جا روم همراه من است مرا بکش تا رهایم کند تا دیگر به من نگویند.

آی فلانی ... تو داری در زنگی اشتباه بزرگی را مرتکب میشی.

آیا واقعا راه من غلط بوده...؟

 

نوشته شده توسط تکسار در پنجشنبه سوم مرداد 1387 ساعت 10:33 موضوع | لینک ثابت

         نمی گویم                                                                               نمی گویم

                                      

                                             نمی گویم چون درونم هیج بوده... 

معبودم سکوتم را از صداي تنهاييم بدان .. نمی نویسم و نمي گويم چون درونم هيچ بوده

 و تو آمدي برايم قصه هايي از عشق سراييدي و به من قصه باران آموختي ميداني قصه باران

 قصه شستن غمهاست و درون انسانها پر از غم و تنهايي است ونگاهم به باران تو افتاد

و ناگهان تمام تنهاييم را فراموش کردم و به تو و داشتن تو ميبالم تنهاتر از يک برگ با باد

 شاديها محجورم درآبهاي سرور آور تابستان آرام ميرانم هميشه شب ها با افكار و خيالاتم

 پيش تو سفر مي كنم اما وقتي خورشيد سوزان طلوع مي كند و خروس صبحگاهي آهنگ

خود را مي سرايد باز غمگين تر از هميشه چشمانم را باز مي كنم با خود زمزمه

 مي كنم و مي گويم دوباره صبح دوباره همين زندگي تكراري و تمام شدن آن شب

رويايي و افسوس كه آن همه ديدار ها خيالاتي بيش نبوده نا گهان اميد از نگاهم

 پر مي زند و دوباره من مي مانم و انتطار.آه انتظار تو چه كلمه هستي كه

 با شنيدنت غم تمام وجود و اشك تمام چشمانم را فرا مي گيرد

 نمي توانم .... نمي توانم ... نمي توانم تحملت كنم ديگه تحملت برايم

مشكل شده

 كاش اصلا وجود نداشتي آه انتطار تو شيريني يا تلخ آنقدر

مزه مزه ات كردم

 كه ديگر قدرت چشايي ام را از دست دادم اما فقط سهم

من از بودن تو يك خاطره است همين و بس به راستي كي است 

 كه قدر اين همه سختي ام را بداند. راز كي؟ و كيست؟ و كدام؟

 راز غم درون چشمم راز صدای

 

غمگينم راز لبخند تلخينم راز خم ابرويم راز غم درونم .....

 

معبود من به راستي كه فقط تو ميداني.....

 

نوشته شده توسط تکسار در پنجشنبه بیست و هفتم تیر 1387 ساعت 19:15 موضوع | لینک ثابت

 

خدایا
رحمتی کن تا ایمانم نان و نام برایم نیاورد، قوتم بخش تا نانم را
و حتی نامم را در خر ایمانم افکنم،
تا از آنها باشم که پول دنیا را میگیرند و برای دین کار می کنند،
نه آنها که پول دین می گیرند و برای دنیا کار می کنند.
همواره، تو را سپاس می گذارم که هر چه، در راه تو و راه پیام تو،
بیشتر می روم بیشتر رنج می برم، آنها که باید مرا بنوازند، می زنند،
آنها که باید همگام باشند، سد راهم می شوند.
آنها که باید حق شناسی کنند، حق کشی می کنند،
آنها که باید دستم را بفشارند، سیلی می زنند، آنها که باید تقویتم کنند، سرزنشم می کنند
نومیدم می کنند،
تا در راه تو
از تنها پایگاهی که چشم یاری دارم و پاداشی، نومید شوم، چشم ببندم، رانده شوم....تا تنها
امیدم تو شود، چشم انتظارم تنها به روی تو باز ماند، تنها از تو یاری طلبم،
تنها از تو پاداش گیرم، در حسابی که با تو دارم،
شریکی دیگر نباشد، تا؛ تکلیفم با تو روشن شود،
تا تکلیفم با خودم معلوم گردد،
تا حلاوت "اخلاص" را
که هر دلی اگر اندکی چشید، هیچ قندی در کامش شیرین نیست-
بچشم،
خدایا: اخلاص! اخلاص!
و میدانم، ای خدا، می دانم که برای عشق، زیستن،
و برای زیبایی و خیر؛ مطلق بودن، چگونه آدمی را به مطلق می برد،
چگونه اخلاص، این وجود نسبی را،
این موجود حقیری را که مجموعه ای از احتیاج ها است و ضعف ها و انتظارها،
"مطلق" می کنند!

            

 

 

نوشته شده توسط تکسار در یکشنبه بیست و سوم تیر 1387 ساعت 10:19 موضوع | لینک ثابت

  

 

 

      خدایا...

                  اولین تپش های عاشقا نه قلبم تقدیم تو باد

                                                    

  به نام خدا خالق انسان

     به نام انسان خالق غم ها

         به نام غم بوجود آورنده اشک ها

             به نام اشک تسکین دهنده قلب ها  

                به نام قلب ایجادگر عشق

                    به نام عشق زیباترین خطای انسان

 

 

نوشته شده توسط تکسار در دوشنبه هفدهم تیر 1387 ساعت 23:24 موضوع | لینک ثابت